اللّهم أرنی الطلعة الرشیدة

از سر ناچاري

|+| نوشته شده توسط من در جمعه سی و یکم خرداد 1387 ساعت 13:51 |

پرواز

برای پرواز فقط یک دست لباس سفید کافی است!

|+| نوشته شده توسط من در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ساعت 11:49 |

اول ابتدای تابستان

امروز روز خوبی بود واقعا خوب.
جا دارد از استاد حامد تشکر فراوان کنم.
از دوستان گرامی که همه بر خلاف خودم اسمشان مرکب است نیز بسی متشکر و سپاسگزارم. آقایان محمد حسین٬ امیرحسین و امیرسلار.
از دوستی که همه جا همراهیمان کرد نیز متشکرم هر چند که حقش را ادا نکردیم اما فکر نمی کنم ناراحتش کرده باشیم. دوست خوبیست. در دوستی کم نمی گذارد. خدا حفظش کناد!

پ.ن : استاد حامد من نیستم البته این استاد حامد و گر نه استاد که هستم البته چیش بماند.
پ.ن : من چون خودم معمولا از دست کسی ناراحت نمی شوم (به جز پدرم!) معمولا هم نمی فهمم که دیگران از دستم ناراحت شده اند البته معمولا سعی می کنم کسی را ناراحت نکنم و خدا در این امر موفقم بدارد. پیشاپیش و پساپس از هر که ناراحتش کرده ام معذرت می خواهم و می گویم یا خریت بوده یا حماقت.(فرق خریت و حماقت را که می دانید؟)

|+| نوشته شده توسط من در شنبه بیست و پنجم خرداد 1387 ساعت 22:44 |

حلقه ای گمشده

از این که با پیشرفت علوم امروزی از ریاضیات و روانشناسی گرفته تا فلسفه و فقه و عرفان٬ محیط جوامع بشری(!) انسانی تر نشده است این نتیجه را می گیرم که یا این علوم در امر پیشرفت انسانیت بی تاثیرند یا به تنهایی تاثیری ندارند.

پ.ن : دقت کنید که از این که به نظر من محیط انسانی بسیار پسرفت کرده است هیچ نتیجه ای نگرفتم!

|+| نوشته شده توسط من در پنجشنبه بیست و سوم خرداد 1387 ساعت 21:36 |

بیچاره

بیچاره من که هر وقت خواستم خودی نشان بدهم زیر پای خودم له شدم. بیچاره من که این همه به خودم تو سری زدم. بیچاره من که جای هر زشدی را از خودم گرفتم. بیچاره من که دیگر چیزی از من باقی نمانده است. بیچاره من که خودم را وقف تو کردم. بیچاره من که خودم را اشتباه گرفتم.

|+| نوشته شده توسط من در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 ساعت 13:19 |

فاین تذهبون؟

چی می گی بابا جون؟
اعصابت چرا خورده؟
ولش کن بابا!
بیا با ما باش.
حله حله

|+| نوشته شده توسط من در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 ساعت 10:23 |

همبازی

کسی با من بازی می کنه؟

|+| نوشته شده توسط من در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387 ساعت 17:58 |

ببین این چی می گه من که نمی فهمم هر چی می گه یادداشت کن.

دلم می خواد یه جایی باشه که فقط من و خودم باشیم.
دلم می خواد خودمو ببینم.
دلم برا خودم تنگ شده.
خودم سرش شلوغه.
واسه خیلی ها وقت داره ولی واسه من نه.
می گن اگه با خودتون آشنا شین یه چیزایی مفهمین.
البته می گن.
نمی دونم منم که دارم خراب می شم یا خودمم.
احتمالا دلیلش اینه که از خودم دورم.
خیلی وقته ندیدمش تقریبا از وقتی که به دنیا اومدم.
تشنگی این روزها حس غالبه.
دلم یه لیوان آب می خواد.
مزه ی آب داره از یادم می ره.
اما نیاز به آب هر لحظه شدید تر می شه.

پ.ن : خودم می گه قصد ازدواج داره. شما کیس مناسبی سراغ ندارین؟

|+| نوشته شده توسط من در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387 ساعت 16:44 |

یا مولاتی

منی که از شناخت خویش عاجزم چگونه از شناخت ام ابیها دم زنم؟ من تنها می توانم از نعمت محبت فاطمه سخن بگویم. من از غم های او چه می فهمم و تنها می توانم در غمش اشک بریزم که آن نیز بدون شک نعمتی است الهی.

فاطمه (علیها السلام) ای که در دامان او پیامبر صلوات الله علیه و علی آله الطاهرین پیامبر شد و علی علیه السلام به برکت او هستی یافت و حجت خدا بر حجج الهی بود. من چه می فهمم از غم فاطمه علیها السلام که فاتح خیبر در غم او بلند بلند گریه می کند. زهرایی که رسول خدا پیشش زانو زده و دستانش را می بوسد. چه می فهمم؟

خدایا تو خود گواهی که حب فاطمه و پدرش و فاطمه و همسرش و فاطمه و اولادش  علیهم افضل الصلوات تنها سرمایه ی ما است پس ما را آنی و کمتر از آنی از حبیبان خویش جدا مگردان.   

|+| نوشته شده توسط من در شنبه هجدهم خرداد 1387 ساعت 11:36 |

از تولد تا مرگ

با سوال «که چی بشه» متولد می شویم.

جمله ی «بیخیال آخرش»٬ آخرین جمله ی یک انسان است.

|+| نوشته شده توسط من در شنبه هجدهم خرداد 1387 ساعت 11:26 |

کَ

تو اعتکاف بودیم. ده دوازده هزار تا معتکف تو یه مسجد دور هم. دوستان و رفقا به تمامی جمع بودیم به جز سه چهار تن از رفقای از پیشینیان و پسینیان تا به امروز که خدا زیادشان کناد. در آن هنگامه بود که تنهایی چهره ای تازه از خویش در برابر دیدگان من به نمایش گذارد.(این دیگه با دال ذاله!)

پ.ن: از موقعی اومدم تهرون حضور این حس دایمی است.
ز.ن: فکر می کنم الآن بیشتر زن می خوام هر چند که ...
د.ن: درک کامل این مهم اگر حاصل شود٬ هر چند آرامش نمی گذارد اما یا به آرامش منتهی می شود و یا باعث جلوگیری از ایجاد احساسی جدید در آینده ای نه چندان دور خواهد شد.
ش.ن: الحمد و المنت لله به پاس دوستان نیکی که به من ارزانی داشته است.

 

|+| نوشته شده توسط من در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 ساعت 20:1 |

با کی کار داری؟

عوامل بسیاری انسان را از خالصانه نوشتن باز می دارد که نظر خوانندگان تنها یکی از آنهاست!

|+| نوشته شده توسط من در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 ساعت 19:51 |

انسان

انسان یک موجود تو خالی نیست.

فهمیدن یعنی تکیه بر پری درون.

|+| نوشته شده توسط من در سه شنبه چهاردهم خرداد 1387 ساعت 14:26 |

خیلی پرتی بابا!

این نامه ای است به تو که مرا درگیر توهمات می دانی و خرافاتی و در توهم توطئه ام می خوانی. من نیز تو را نا آگاه و کور یافته ام.
ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط من در یکشنبه دوازدهم خرداد 1387 ساعت 11:8 |

ارسول

ارزش هر کس به اندازه ی سوال های اوست. (نقل به مضمون از دکتر علی شریعتی)

|+| نوشته شده توسط من در شنبه یازدهم خرداد 1387 ساعت 11:12 |

الآن اصلا موقعیت آپ کردن پست رو ندارم.

پ.ن: چن شب پیش بارون اومد زمینا یه کم تشنگیشون بر ظرف شد اما ما ...

|+| نوشته شده توسط من در جمعه دهم خرداد 1387 ساعت 16:22 |

نقل از http://meshkiman.blogfa.com

داستان زندگی داستان پیرمرد یخ فروشیست که به او گفتند :

فروختی ؟

گفت : نخریدند ... اما تمام شد ...

|+| نوشته شده توسط من در جمعه دهم خرداد 1387 ساعت 16:21 |

جهنم و آتش

جهنمیان عزیز. برای اطلاع عرض می کنم که اگر روزی در جهنم هوس آتش کردید، هر چه بیابید آتش نمی یابید.

|+| نوشته شده توسط من در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 10:58 |

من=اختیار

کسی که خویش را نمی تواند از تن و ذهن و روان خویش باز شناسد؛ محکوم به جبر است. همان جبری که بر جسم وی یا دیگر متعلقاتش حاکم است. این گونه است که منی در او شکل نمی گیرد و اختیاری ظهور نمی یابد و انتخلبی صورت نمی گیرد. گشنگی او را به سمت غذا و نیاز دیگر او را به سمت پاسخی دیگر می برد اما نه نیاز او بلکه نیاز پندار او از او. این چنین می شود که انسان نه بهشتی می شود و نه جهنمی. انسان هیچ می شود. انسانی که اختیار نداشته و انتخابی نکرده بر چه اساس مجازات شود یا پاداش بگیرد؟
اولئک کالانعام بل هم اضل
من که فکر نمی کنم چارپایان درکی از بهشت و جهنم داشته باشند٬ البته خود انعام که بهشت جسم آن ها چراگاه های سرسبز و پر آب و علف است.

|+| نوشته شده توسط من در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 10:51 |

چرا همیشه فکر می کنیم دیگران باید قدر ما را بدانند؟ چرا هیچ گاه خودمان قدر خودمان را نمی دانیم؟ چرا به این بی قدری خود فریفته می شوی؟ چرا تکبر ما را به زانو در می آورد؟ چرا آدم نمی شویم؟ چرا اعصابمان خورد است؟ چرا حالیمان نمی شود؟


پ.ن: چرا اینقدر سوال می پرسی؟ علفت را بخور!

|+| نوشته شده توسط من در شنبه چهارم خرداد 1387 ساعت 12:4 |

حادثه

خبرگذاری ها واقعه ای عجیب را گزارش دادند. شخصی در یکی از نقاط روی کره زمین توانست برای چند ثانیه فکر کند. پژوهشگران می گویند این واقعه ی نادر قرن هاست که رخ نداده است و حتی برخی تا پیش از این می گفتند که موجود متفکر منقرض شده است.

پ.ن: منو می گنا!!!
پ.اصلاح: با تذکر دوستان خبرگذاری را به خبرگزاری اصلاح می کنیم.

|+| نوشته شده توسط من در جمعه سوم خرداد 1387 ساعت 13:12 |

خود شناسی

من کیم؟

|+| نوشته شده توسط من در جمعه سوم خرداد 1387 ساعت 11:54 |

ّبه به

اولین بار کی به من گفت من طبع شاعری دارم؟

|+| نوشته شده توسط من در چهارشنبه یکم خرداد 1387 ساعت 17:21 |