اللّهم أرنی الطلعة الرشیدة

حج ضیافت است حاجیان ضیوف الرحمن

تمامی عبادات یک سر مشترک دارند و یک سر مختص. هر گاه آدمی به یکی از این دو راه پیدا کند و پی ببرد، می تواند درباره ی حج نیز این راه را طی کند.
عظمت حج در دعاهای ماه مبارک رمضان بسیار چشمگیر است به نظر می رسد که خداوند متعال می خواهد ضیافت خود را در طی چندین ماه تمام کند که آغاز ضیافت، شهر الله و پایان آن ذیحجة الحرام است که پایان اشهر حج می باشد. پس حج ضیافت خداوند است و حاجیان ضیوف الرحمن. تعبیر ضیافت که در صوم و حج آمده از روایات گرفته شده است.
یکی از برجسته ترین دعاهای ماه مبارک رمضان طلب حج است، آن هم حج مکرر که :« و ارزقنی حج بیتک الحرام، فی عامی هذا و فی کل عام»؛ این دعا ، دعای انسان روزه دار و ضیف الرحمن، در ماه مبارک رمضان است.
ضیافت دو مرحله دارد : 1- آن که میهماندار به میهمان می گوید چیزی بخواه 2- میهماندار آن چه را که میهمان می خواهد به او عطا می کند.
در ماه مبارک رمضان میهماندار خداوند متعال است، به بندگان صالح خود دستور می دهد از من حج طلب کنید، انگاه در مراسم و مناسک حج خواسته ها را عطا می کند و در آنجا سخن از طلب نیست سخن از عطاست. آنجا نمی گوید از من بخاه بلکه خواسته ها را عطا می کند. گر چه هر خواسته و هر عطائی به هم آمیخته شده و هر مرتبه ای از عطا خواسته ای را هم به همراه دارد.
او کسی است که : « و لا تزیده کثرة عطاء الا جودا و کرما» انسان هر چه از خئاوند متعال دریافت کند، تشنه تر می شود. ابتدا نمی داند از خدا چه بخواهد، چون نمی داند که در دستگاه خداوند چه هست، وقتی رخی نشان داد و چیزهایی را از پشت پرده دید، سؤال تولید می شود و درخواست ظهور پیدا می کند. هر مرحله ای از عطا و بخشش مرتبه ای از درخواست و خواهس را در انیان زنده می کند و آدمی با درخواست و خواهش مرحله ی تازه تری را از خداوند متعال درخواست و دریافت می کند. وقتی مرحله ی بالاتری را دریافت کرد، عطش او بیشتر مب شود و چیز جدیدتری طلب می کند.

آیت الله جوتدی آملی (عرفان حج)

|+| نوشته شده توسط من در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 ساعت 18:15 |